Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/965 K.2011/5322

Irza geçme suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.12.2005 gün ve 2002/290 Esas, 2005/417 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 31 ve 33. maddelerinin infazda nazara alınması mümkün görülmüştür.

Mağdur çocuğun, mahkemece dinlenilmesi sırasında uzman bulundurulmaması, mağdurun beyanının alındığı 22.10.2002 tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nın hükümlerine aykırılık teşkil etmediğinden tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nın 103/1-a maddesinde mefruz cebrin unsur olarak yer almasına ve aynı Kanunun 103/4. maddesinin ise yalnızca maddi cebri ifade etmesi karşısında, mağdurun aşamalardaki beyanları ve dosya içeriğine göre olayda maddi cebrin bulunup bulunmadığı tartışılmadan, lehe kanunun belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK.nın 103/4. maddesi de nazara alınarak 765 sayılı TCK.nun lehe kabul edilmesi,