Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/7522 K.2015/9665

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin aşamalardaki samimi anlatımları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında; olay günü minibüste yolculuk yapan sanığın önünde oturan müştekinin saçlarını okşamasının ardından yan koltuğa geçen müştekinin peşinden kendi koltuğunu da değiştirip tekrar eliyle saçlarını okşadığı anlaşıldığından, mevcut haliyle sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyinde kalıp TCK'nın 102/1. maddesinde düzenlenen basit cinsel saldırı suçunu oluşturması nedeniyle hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla anılan maddede yapılan değişiklikte nazara alınmak suretiyle belirlenecek lehe Kanuna göre hüküm kurulması gerekirken, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Mahkemece sanık hakkında fiilden sonra ve yargılama sürecindeki davranışları ile cezanın olası etkileri nazara alınarak hakkında TCK'nın 62. maddesi tatbik edilmesinin ardından herhangi bir adli sicil kaydı bulunmayan sanıkla ilgili olarak tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığı ve cezanın caydırıcı etkisi şeklindeki yetersiz ve çelişkili gerekçelerle TCK'nın 51 ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,