Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/13396 K.2012/37579

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasından dolayı TCK’nın 53.maddesinin uygulanmasıyla ilgili bir karar verilmemiş ise de, mahkumiyetinin yasal sonucu olan bu hususun, infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda;

Sanığın, katılana ait işyerinden 27.01.2006 tarihli sözleşmeyle bir günlüğüne kiraladığı ...., plakalı aracı, süresinde geri getirmemesi dolayısıyla, katılanın şikayeti üzerine 11.02.2006 tarihinde İzmir Torbalı İlçesinde kolluk kuvvetlerince, sanık tarafından kullanıldığı sırada bulunan otomobilin katılana tesliminin sağlandığı anlaşıldığından, eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

Adli para cezalarının 5083 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,