Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/21825 K.2013/5994

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanıklardan ...’ün yoldan geçen şikayetçiye yaklaşarak oğlunun arkadaşı olduğunu, fakirlere yardım ettiklerini, bildiği fakir var ise birşeyler vermek istediğini söylediği, şikayetçinin de yardımcı olmak amacıyla bu öneriyi kabul ettiği, diğer sanık ...’ın da şikayetçinin yanına geldiği şikayetçiye üzerinde ne kadar para var ise çıkar sayalım ve kaydedelim, ona göre yardım verelim diyerek şikayetçinin üzerinde bulunan 1350 TL’yi kendisine verilmesini temin ettiği, işim var bahanesiyle önce sanık ...’ün hemen ardından da parayı alan diğer sanık ...’ın şikayetçinin yanından ayrıldıkları, sanıkların gerçekleştirdikleri eylemlerinde üzerlerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işledikleri anlaşıldığından mahkumiyetlerine dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58.maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.