Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/5590 K.2020/4294

Sanığın güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın katılanın eşine ati çiftlikte kahya olarak çalıştığı, katılanın konutunun su ihtiyacını köyün içme suyu şebekesinden karşıladığını, olay tarihinde köy su pompasının elektrik borcu ödenmediği için trafosunun mühürlendiği, katılanın sanığa muhtara teslim etmesi için su parası olarak 300 TL verdiği, ancak sanığın bu parayı muhtara teslim etmediği gibi katılana da iade etmediği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan somut olayda; sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı ve tüm dosya kapsamından sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabul bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,