Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/5892 K.2020/4452

Sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen ve kendisini... olarak tanıtan bir şahısla fikir ve eylem birliği içinde hareket ederek katılan ...’a ulaşıp,... isimli şahsın elinde tarihi altın sikke bulunduğunu ve bunları satmak istediklerini söylediği, bir tane sikkeyi numune olarak katılan ...'ye verdikleri ve bu sikkelerden kendilerinde daha çok olduğunu belirttikleri, katılan ...'ın sikkenin altın olduğu kanaatine vardıktan sonra durumu diğer katılan ...'a anlattığı, katılanların altınları almaya karar vererek, sanık ve... isimli şahıs ile buluştukları, sanık ...'nın bu buluşmada 15 tane daha altın sikke gösterdiği;

ancak, katılanlara vermediği, ellerinde 25 bin adet daha bulunduğunu söyleyip, satış konusunda katılanlarla anlaştıkları, suç tarihi olan 29/03/2012 günü bu altınların tamamını almak üzere buluştukları ve katılanların kendisini... olarak tanıtan şahsa peşinat olarak 50.000 TL verdikleri, sikkelerin tamamını aldıktan sonra da 200.000 TL daha vermeyi kabul ettikleri,... isimli şahsın, malın teyzesinde olduğunu, teyzesinin... köyünde oturduğunu, ancak teyzesinin ...'ya güvenmediğini söyleyerek sanık ...'nın köye gelmemesi gerektiğini söyleyip yolda sanığı arabadan indirerek uzaklaşmasını sağladığı,

daha sonra... olarak kendisini tanıtan şahısla katılanların... köyü yakınlarına gittikleri,... isimli şahsın altınları almak için teyzesinin yanına gittiğini söyleyerek köyün içine girip ortadan kaybolduğu anlaşılmakla; eylemin TCK’nın 157/1 ve 43/2. maddelerinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş; sanık hakkında hükmedilen temel cezanın TCK’nın 43/1. maddesi gereğince artırılmasından sonra,

aynı kanunun 62. maddesi gereğince indirim yapıldığı sırada, 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası yerine, 1 yıl 19 ay 7 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.