Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6037 K.2020/5908

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılanı cep telefonundan arayarak kendisini emniyet amiri olarak tanıtıp katılanın kartının klonlandığını, telefonlarının dinlendiğini, kaçakçılık yapan bir şebeke tarafından bunların ele geçirildiğini, bu şebekenin engellenmesi için vereceği hesap numarasına parça parça para yatırmasını istediği ve katılanın bunun üzerine sanığa ait olan kredi kartı hesabına para yatırdığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia ve kabul olunan olayda; sanık savunması,

katılan beyanları, kart hesabına para yatırma ve çekme işlemlerine ilişkin hesap dökümü ve dosya kapsamı itibariyle sanığın eyleminin, 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1 maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturmasına rağmen, suç tarihinde bu hükmün yürürlükte bulunmaması nedeniyle, sanık lehine olan TCK'nın 157/1 maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.