Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6846 K.2020/4610

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, eşinin vefatı nedeniyle veraset işlerinde ve çektiği kredi nedeniyle sigorta şirketi ile sorun yaşayan katılana bu konularda yardımcı olacağı ve bu işlerden anlayan tanıdığı bir avukat olduğu hususunda aldatıp kendisinden avukata vereceği bahanesiyle farklı tarihlerde 600 TL ve 2.000 TL alarak haksız yarar sağladığı, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları, bankamatik para yatırma fişi, banka ATM’sine ait kamera görüntüleri CD çözüm tutanağı, banka hesap özeti, bankadan gelen cevabi yazılar ve ekleri, dairemizin bozma ilamı sonucu taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığına dair uzlaştırma raporu ve tüm dosya kapsamına göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılandan birden fazla menfaat temin etmiş olması karşısında; 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından ve bu husus ceza miktarı bakımından sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.