Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/9101 K.2020/3158

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, müştekiyi işe yerleştireceğini vaat ederek iş başvurusu için hastane raporu almaya hastaneye gittiklerinde katılandan 6 adet fotoğraf, masraflar için 500 TL ve cep telefonunu alıp rapor temin edeceğini söyleyerek katılanın yanından gittiği ancak bir daha gelmediği şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi hususunun, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23/01/2018 karar tarihli 2015/962 esas ve 2018/16 karar numaralı ilamında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesindeki düzenlemeye aykırı olmaması ve 5275 sayılı Kanun’un 106/3 maddesinde 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözletilmesinin mümkün olması nedeniyle ve sanığın tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde sanık hakkında tekerrür uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.