Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/4452 K.2018/17057

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, katılanın elindeki çantayı alıp kaçmak şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeksizin, aynı Yasa'nın 142/1-b maddesi ile hüküm kurulması,

2- Gerekçeli kararda 14.07.2014 olan suç tarihinin 20.07.2014 olarak gösterilmesi,

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında hak yoksunluklarına ilişkin hükmün yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

4-Sanık hakkında düzenlenen iddianamede 5237 sayılı TCK’nın 142/2-b maddesinin uygulanması istenmesine rağmen, 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca TCK'nın 142/1-b. maddesinin uygulanma ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,