KÜNYE
(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi 2010/8449 E., 2011/2239 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Şubat 2011
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
- Tarih
- 15.12.2009
- No
- 2212-1730
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, davalının garantör olarak imzaladığı ... ...'ın kredi borçlusu olduğu, 28.10.19954 tarihli Kredi Kartı Üyelik Sözleşmesine konu kredi borcunu ödememesi nedeniyle asıl borçlunun hesabının kat edildiğini ve takibe geçildiğini ileri sürerek davalının itirazının iptalini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, Derinkuyu Mahkemelerinin yetkili olduğunu belirterek yetki ilk itirazında bulunmuş, esas savunmasında davanın reddini istemiştir.
Mahkemece benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne, icra dosyasına yapılan itirazın kısmen iptaline, 114.43.-TL.asıl alacak, 29.64.-TL.faiz, 0.60.-TL:BSMV olmak üzere toplam 144.67.-TL.için takibin devamına, asıl alacak üzerinden % 40 inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Davalının temyizinde, yararlarına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 150.-TL.dilekçe yazım ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığını ileri sürmüştür. Davalının aleyhindeki dava kısmen esastan reddolunduğundan yargılamada vekil ile temsil olunan davalı yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, dilekçe yazım ücretine hükmolunması doğru görülmemiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2010/8449, K. 2011/2239, 22 Şubat 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama