Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/22291 K.2020/14844

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Müştekinin evine suç tarihinde kapı kilit göbeği kırılarak girilip, ziynet eşyalarının çalınması şeklinde gerçekleşen olayda tanık, kamera kaydı veya parmak izi gibi maddi bir delilin bulunmayışı, sanığın tüm aşamalarda suçu kabul etmemesi, diğer sanık ... ve diğer suça sürüklenen çocuk ...’ın bu sanığı suçlayıcı beyanda bulunmamaları, diğer suça sürüklenen çocuk ...’nın aşamalarda çelişkili haline gelen atfı cürüm niteliğindeki beyanları dışında başka mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması,

3-Sanığın hırsızlık suçu için, Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları için, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemesi,