Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/31656 K.2020/15342

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/01/2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CYY.nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CYUY.nın 310. maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı verilen hükmün yasa yolu bildiriminde temyiz süresinin belirtilmemesi suretiyle yanıltılması nedeniyle, sanığın 27/09/2019 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki süre yönünden ret isteyen düşünceye katılınmamıştır.

Sanığın 04/08/2002 günü, belirlenemeyen zaman diliminde müştekinin kilitleyerek park ettiği aracını, kilidini kırıp düz kontak yapmak suretiyle çalmaktan ibaret eyleminin 765 sayılı Kanun'un 493/1. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, 765 sayılı Kanun'un 102/3 ve 104/2. maddelerine göre belirlenen dava zamanaşımından daha lehe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen gündüzleyin hırsızlık suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, 30/09/2002 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş bulunması,