Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13012 K.2024/2893

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanığın gece vakti katılanların evlerinin kapılarını çalıp tehdit ettiği, katılan ...'ya hakaret ettiği ve apartman giriş camını kırdığı şeklindeki eylemlerinden dolayı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 151/1, 106/1 (2 kez), 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Malatya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/24 Esas, 2016/243 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mala zarar verme, hakaret ve tehdit suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1. maddesi, 125/1. maddesi, 106/1-1. maddesi, 53. maddesi uyarınca 4 ay, 3 ay ve 2 kez 6 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; katılan ...'nın kız arkadaşı olduğu, olay gecesi daire zilini çaldığı ancak ... gitmesini isteyince olay yerinden ayrıldığı, sadece mala zarar verme suçunu işlediğini kabul ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılan ...'nın daha önceden tanıştıkları, sanığın olay günü 03.00 sıralarında katılan ... ile katılan ...'ın oturdukları apartmana gittiği, apartman giriş kapı camını kırdığı, her iki katılanın kapı zillerine bastığı ve her ikisini öldürmekle tehdit ettiği, katılan ...'ya ayrıca sinkaflı hakaretlerde bulunduğu anlaşılmıştır. 2. Sanığın üzerine atılı suçlamayı kısmen ikrar ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın mala zarar verme suçu dışında diğer suçları işlemediğine yönelik temyiz isteği yönünden, katılanların tutarlı beyanları, sanığın kısmi ikrarı birlikte değerlendirildiğinde atılı suçları işlediği anlaşıldığından mahkûmiyet hükümleri kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesi uyarınca mala zarar verme, 106/1-1. cümlesi uyarınca tehdit ve 125/1. maddesi uyarınca hakaret suçları kapsamında kaldığı, suç tarihinde mala zarar verme ve tehdit suçlarının uzlaşma kapsamında bulunmaması ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/3. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsamına girmeyen bir başka suçla işlenmiş olması nedeniyle uzlaştırmanın mümkün olmadığı anlaşılmış ise de,

5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi kapsamındaki mala zarar verme ve 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçlarının 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma kapsamına alındığı,

bu nedenle aynı Kanun'un 253/3. maddesinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı, sanık ile katılanlar arasında söz konusu kanun değişikliğine göre, mala zarar verme, hakaret ve tehdit suçları yönünden uzlaştırma işlemi uygulanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırılık tespit edilmiştir.

3. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK'nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR