Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20636 K.2024/12903

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince her üç suçtan verilen beraat hükümlerinin o yer Cumhuriyet savcısı tarafından sanık aleyhine istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince duruşma açılıp yapılan yargılama sonucunda, ilk derece mahkemesi hükümlerinin kaldırılarak aynı Kanun'un 142/1-b, 143, 116/2-4, 151/1 maddelerinden hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarından sırasıyla 4 yıl, 1 yıl ve 4 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına hükmedilmesi nedeniyle, verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, "sanığın atılı suçlardan cezalandırılabilmesi için yeterli, kesin, inandırıcı delil bulunmadığına, atılı suçlardan beraat etmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;