Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/23352 K.2024/4883

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasında, indirim oranının 1/2'den fazla ve 2/3'üne kadar olması gerektiği gözetilmeden indirim oranının 1/2 olarak belirlenmesi suretiyle sanıklara fazla ceza tayini,

2. Sanıkların adli sicil kayıtlarında suç tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kayıtlar bulunsa da bu kayıtların suç tarihine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel mahkûmiyet sayılamayacağı ve suç tarihine göre sanıkların sabıkasız olduğu gözetilmeden, sanıkların kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken “6545 SY'nın 72. maddesi ile değişik 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/8 maddesi gereğince;

denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinden HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASINA YER OLMADIĞINA” biçimindeki dosya içeriğine uygun olmayan, yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,