Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9876 K.2023/3685

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.09.2012 tarihli ve 2012/196 E., 2012/1060 K. sayılı kararı ile hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın kesinleştiği 24.10.2012 tarihinden itibaren 5 yıllık denetim süresi içerisinde 15.03.2013 tarihinde işlediği 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesinde yazılı mala zarar verme suçu nedeniyle bildirim yapılan Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2013 tarihli ve 2013/320 E.,

2013/686 K. sayılı mahkûmiyetine konu suçun 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinde 6763 sayılı Kanunla yapılan değişiklik ile uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; öncelikle ihbara konu olabilecek başka bir ilâmın olup olmadığının araştırılması,

ihbara konu olabilecek kesinleşmiş bir suçu bulunmadığının tespiti halinde ise, Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2013 tarihli ve 2013/320 E., 2013/686 K. sayılı ihbar dosyası yönünden uzlaşma işlemi yapılıp sonucuna göre sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle anılan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.