Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/10780 K.2025/7137

İlk derece mahkemesince TCK'nın 152/1-a, 32/2, 62, 57 maddeleri gereği sanık hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirine hükmedildiği, bu hükmün o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi akabinde bölge adliye mahkemesince, duruşma açılarak yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak TCK'nın 152/1-a, 62, 53, 58 maddelerinden sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, "cezai ehliyeti bulunmadığından suçu işlediğine, bu sebeple mahkûmiyet hükmünün bozulması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;