Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12632 K.2025/7136

Sanığın TCK'nın 142/2-h, 53, 58. maddelerinden cezalandırılması istemiyle açılan kamu davası sonunda ilk derece mahkemesince sanığın beraatine karar verildiği, bu kararın o yer Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe istinaf edilmesi akabinde bölge adliye mahkemesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonunda sanığın, aynı Kanun'un 142/2-h, 62, 53, 58 maddelerinden 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, " cezalandırılabilmesine yeterli kesin ve somut delil bulunmadığına, atılı suçtan beraaat kararı verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine " yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;