Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12990 K.2024/1731

A. Sanık ... hakkında şikâyetçi ...'e yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları ile şikâyetçi ...'e yönelik hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde:

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2020/786 Esas, 2021/336 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

B. Sanık ...'nın temyiz talebinin reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 08.09.2022 tarihli ve 2020/786 Esas, 2021/336 Karar sayılı ek karara ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde:

Sanığın yokluğunda verilip 04.03.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı 5271 sayılı Kanun’un 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 25.08.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla;

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 08.09.2022 tarihli ve 2020/786 Esas, 2021/336 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

C.Sanık ...'nın, hakkında şikâyetçi ...'e yönelik hırsızlık suçunda kurulan hükme ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma haklarının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.