Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14172 K.2023/1131

Sanık ...'nün yokluğunda verilen erteli mahkumiyet kararının tebliği sırasında cezaevinde bulunan sanığa karar içeriğinin okunup anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu, ancak cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen 17.06.2014 tarihli tebligat belgesi içeriğine göre gerekçeli kararın sanığa okumak/almak suretiyle tebliğ edildiği, bu işlemlerin CMK'nın 35/3. maddesinde öngörülen usûle uygun olmayıp geçersiz olduğu,

ayrıca hükmün yasa yolu bildiriminde sanığa CMK'nın 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin” belirtilmediği anlaşıldığından tebliğ işleminin usûlsüz olduğu, erteli cezanın aynen infazına ilişkin 03.07.2015 tarihli ek kararın 03.08.2015 tarihinde cezaevinde tebliğinde yasa yoluna başvuruya ilişkin yapılan ihtar üzerine sanığın 05.08.2015 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu, bu talebin süresinde olduğu ve mahkemenin 11.06.2014 tarih, 2012/1194 Esas ve 2014/389 sayılı kararına yönelik temyiz talebi niteliğinde olduğu kabul ederek yapılan incelemede,

Sanığın, katılana ait ... yerinden gündüzleyin hırsızlık yapması şeklindeki eyleminin suç tarihi itibariyle, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ''Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl'' maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık aslî zamanaşımı süresinin, süreyi kesen son işlem olan mahkûmiyet kararının verildiği 11.06.2014 tarihinden inceleme tarihine kadar geçtiği belirlenmiştir.