Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1430 K.2025/4073

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Talebinin İncelenmesi Neticesinde

Sanık müdafiinin 29.01.2016 tarihli dilekçesiyle temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu, bu nedenle mahkemece verilen ek kararın yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Her ne kadar hükümlünün yokluğunda verilen 23.11.2015 tarihli kararın sanığın savunması sırasında 08.05.2015 tarihli celsede belirttiği "19 Mayıs Mahallesi, 1079 Sokak, No: 24-Yüreğir/Adana" adresine tebliğe çıkarılması gerekirken tutuklamaya sevki sırasında sorgusunda belirttiği adrese tebligat çıkarılarak,

bu adreste tebliğin yapılamaması sonrasında, bu adrese usulüne uygun olarak bir tebligatın bulunmamasına rağmen bu adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat çıkarılarak bu tebligat uyarınca kararın kesinleştirilmesi usulsüz olsa da, sanığın ilk olarak 31.03.2016 tarihli dilekçe ile herhangi bir temyiz isteminde bulunmadan hakkında mahsup hükümlerin uygulanmasını talep ettiği, dolayısıyla yokluğunda verilen karardan en geç bu tarihte haberdar olan sanığın, kararı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 01.11.2016 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında,

sanığın süresinde olmayan temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hâle getirme isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanık ...'nun Temyiz Talebinin İncelenmesi Neticesinde

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: