Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15559 K.2023/3160

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. Maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. Sanık Hakkında Şikâyetçiler ..., ... Ve ...'a Yönelik Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Sanığın süresinden sonra temyiz etmesi nedeniyle ret kararının verildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 06.02.2012 tarihli ve 2011/6948 Esas, 2012/1843 Karar sayılı kararının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı sonrası Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 10/12/2012 tarihli ve 2012/23203 Esas,

2012/23162 Karar sayılı ilâmıyla itirazın kabul edilerek bahse konu “Ret” kararlarının kaldırılması ile sanık hakkındaki şikâyetçi ...'e yönelik mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verildiği tarihe kadar adı geçen şikâyetçiye yönelik mala zarar verme suçu bakımından dava zamanaşımının durduğu ve yine sanık hakkında her üç şikâyetçiye yönelik mala zarar verme suçu bakımından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların kesinleştiği 14.01.2014 tarihinde zamanaşımının durduğu ve denetim süresi içerisinde ikinci suçun işlendiği 03.01.2017 tarihinde yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, şikâyetçiler ..., ... ve ...'a ait iş yerlerinin giriş kapılarının asma kilitlerini kırdığının iddia edildiği somut olaylarda; sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunu oluşturduğu, bu şuç için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık zamanaşımının, şikâyetçiler ... ve ...'e yönelik eylemler bakımından 03.05.2007; şikâyetçi ...'a yönelik eylem bakımından 29.04.2007 olan suç tarihlerinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğu anlaşıldığından;

... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2021 tarihli ve 2020/401 Esas, 2021/152 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında şikâyetçiler ..., ... ve ...'a yönelik mala zarar verme suçlarından açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

B. Sanık Hakkında Şikâyetçiler ..., ... Ve ...'a Yönelik Hırsızlık Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Tüm dosya içeriğine göre; şikâyetçi ...’e ait işyerinden hırsızlık yapıldığı, 08.05.2007 tarihli tutanak içeriğine göre; temyiz dışı sanıkların yakalandıklarında yer göstermeleri üzerine bir miktar malzemenin mağdura tesliminin sağlandığı, kovuşturma aşamasında şikâyetçi ... tarafından dosyaya sunulan 26.04.2013 tarihli dilekçe ile sanık ile uzlaştığını ve sanıktan şikâyetçi olmadığını belirttiği, sanık müdafiinin ise duruşmada zararın giderildiğini beyan ettiği anlaşılmakla;

şikâyetçiden kalan zararının giderilip giderilmediği sorulup sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile sanık hakkında şikâyetçi ...’e yönelik hırsızlık suçundan belirlenen cezada aynı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca indirim yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.