Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15683 K.2023/212

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 3.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.10.2011 tarihli, 2011/2811 Esas, 2011/982 İddianame numaralı iddianamesi ile sanığın, mağdur ...'i bıçakla yaraladığı ve muhtarlık binasının camını kırdığı iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2.,86/3-e ve 152/1-a maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. 2. Kütahya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2012 tarihli ve 2011/619 Esas, 2012/137 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2., 86/3-e, ve 53.maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına;

kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 168/2 ve 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı 27.03.2012 tarihinde kesinleştikten sonra 5 yıllık deneme süresi içerisinde 02.06.2014 tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 86/3-e de bendinde tanımlanan silahla yaralama suçunu işleyen sanık, 3.000 TL adli para cezasına mahkum edilmiş, mahkumiyet kararının 04.09.2015 tarihinde kesinleşmesi üzerine mahkemesine ihbarda bulunulmuştur. 4. Kütahya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2016/235 Esas, 2016/334 Karar sayılı kararı ile ilk hüküm aynen açıklanmıştır. 5. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay

2. Ceza Dairesinin 13.10.2021 tarihli ve 2021/15633 Esas, 2021/16762 Karar sayılı kararı ile 'Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1., 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi,

delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün neden açıklandığına ilişkin gerekçeyle yetinilip yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 6. Bozma üzerine Kütahya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.01.2022 tarihli ve 2021/655 Esas, 2022/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2. maddesi 86/3-e bendi ve 53. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına; kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 168/2. ve 53.maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

7. Kararın sanık ve o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay

2. Ceza Dairesinin 28.04.2022 tarihli ve 2022/2706 Esas, 2022/8667 Karar sayılı kararı ile ' 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinde yazılı olan “Failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar” göz önünde bulundurularak lehe kanun hükümlerinin uygulanması talebi olan sanık hakkında takdiri indirime ilişkin TCK'nın 62. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında TCK 62. maddesinin hiç uygulanmadığı gibi uygulanmama gerekçesinin de yazılmaması,

olayın gelişimi ve tüm dosya kapsamına göre, hangi taraftan kaynaklanan ilk haksız hareketle kavganın başladığının açıkça anlaşılamamış olması karşısında, sanığın lehine TCK'nın 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi, suçta kullanılan ve dosyada delil olarak saklanmasına karar verilen çakı bıçağının TCK'nın 54. maddesi gereği müsaderesine karar verilmemesi' gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

8. Bozma üzerine Kütahya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2022/721 Esas, 2022/1069 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2., 86/3-e bendi, 29/1.,62. ve 52.maddeleri uyarınca doğrudan 2240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; kamu malına zarar verme suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 152 /1-a, 168/2., 62. ve 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına ve adli emanette bulunan ve suçta kullanılan bıçağın 5237 sayılı Kanun'un 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; tayin edilen cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dosya kapsamına göre, olay gecesi mağdur ... ile kavga eden sanık ...'in, mağduru bıçakla yaraladığı, muhtarlık binasının camlarını kırdığı, sanığın ikrarı, tanık beyanları ve kolluk tutanağı ile anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden. Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. B. Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suçun vasıf ve yaptırımının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Kasten Yaralama Suçuna İlişkin Temyiz İstemi Yönünden.

Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8/1. fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.

Kamu Malına Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden.