Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/5008 K.2023/5703

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, sanığın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, ayrıca duruşmalardan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikâyetçi İçişleri Bakanlığı vekilinin gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, şikâyetçi kurumun karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibarıyla sanığın nezarethane kapısına tekmeleyerek zarar vermesi şeklindeki eyleme uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a maddesinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının, süreyi kesen son işlem olan 16.04.2015 günlü ilk mahkûmiyet karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğundan,