Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10490 K.2025/11740

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların suça konu çantayı hakimiyet alanlarına geçirdikten sonra eşgal bildirimi üzerine alışveriş merkezi içerisinde güvenlik görevlileri tarafından yakalandıkları olayda suçun tamamlandığı gözetilmeksizin teşebbüs indirimi uygulanarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından ve suça sürüklenen çocukların bina eklentisindeki, sandalyede asılı olan mağdura ait çantayı çalmaları şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-d maddesi gereğince uygulama yapılması, her iki fıkradaki ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.