Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11202 K.2024/11335

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I- Hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın ve müdafiinin 06.01.2023 tarihli karar duruşmasındaki lehe hükümlerin uygulanmasına dair isteklerinin, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesi uyarınca tayin olunan kısa süreli hapis cezasının seçenek tedbirlere çevrilmesi talebini de içerdiği halde, sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümde verilen 3 ay 10 gün hapis cezasının aynı Kanun'un 50/2. maddesi gereği adli para cezası dışındaki seçenek yaptırımlara çevrilebileceği de göz önüne alınarak bir değerlendirme yapılması gerekirken mahkemece, "sanık hakkında hükmedilen sonuç hapis cezası kısa süreli olmadığından" şeklindeki yerinde olmayan gerekçe ile 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,