Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11322 K.2023/2269

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 04.02.2016 tarihli ve 2016/13330 soruşturma numaralı iddianame ile; şikâyetçinin cafede unuttuğu cep telefonunu çaldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 168. ve 53. maddeleri uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 58. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli ve 2016/81 Esas 2016/324 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; hırsızlık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-c-e maddeleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 16.06.2022 tarihli 2021/12784 Esas, 2022/9362 Karar sayılı kararı ile Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süreden sonra yapıldığı gerekçesiyle süre yönünden reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 16.06.2022 tarihli 2021/12784 Esas, 2022/9362 Karar sayılı kararına yönelik, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2022 tarihli itirazında; İstanbul 58. Asliye Ceza Mahkemesince 28.06.2016 tarihinde verilen kararın o yer Cumhuriyet savcısınca bir aylık süre içinde 11.07.2016 tarihinde temyiz edilmesi karşısında, temyiz isteminin reddine ilişkin verilen kararın kaldırılması ve hükümlerin bozulması talep edilmiştir.

5. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 06.10.2022 tarihli 2022/6828 Esas, 2022/13265 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine karar verilmiştir.

6. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 01.12.2022 tarihli 2022/6-475 Esas, 2022/757 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 16.06.2022 tarihli 2021/12784 Esas, 2022/9362 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının ilk derece mahkemesi kararına ilişkin temyiz sebebi; sanığın kastının suça konu cep telefonunu çalmaya yönelik olmasına rağmen beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikâyetçinin cafede masa üzerinde unuttuğu cep telefonunu sanığın aldığından bahisle yargılama konusu davanın açıldığı, sanığın savunmalarında suça konu telefonu masanın üzerinde gördüğünü sahibini bulup iade etmek amacıyla telefonu yanına aldığını fakat telefonu o gün sahibinin aramaması nedeniyle iade edemediğini bir sonraki gün de telefonu emniyete götürdüğü sırada telefonun çaldığını kendisinin polis tarafından arandığında zaten telefonu iade etmek için götürmekte olduğunu belirttiği, sanığın savunmalarının aksinin ispat edilemediği, suça konu telefon sahiplendiğine ya da kullanıdığına dair herhangi bir delilin olmadığı, savunmalarının samimi olduğu mahkemece kabul edilerek sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın olay günü şikâyetçi ile aynı cafede olduğu, şikâyetçinin masadan kalktığı sırada cep telefonunu masada unutarak cafeden ayrıldığı, 28.12.2015 tarihli CD inceleme tutanağında şikâyetçi cafeden ayrıldıktan sonra sanığın oturduğu masadan kalkarak şikâyetçinin masasına geçtiği ve masadaki suça konu cep telefonunu inceleyerek cebine koyduğunun tespit edildiği, sanık savunmasında cep telefonunu sahibine teslim etmek için yanına aldığını ifade etmişse de; bu beyanını doğrulayacak şekilde şikâyetçiye ulaşmaya çalıştığına dair herhangi bir delilin olmadığı, olayın üzerinden bir gün geçmesine rağmen adli makamlara başvurmadığı,

polislerin kendisini kameradan tespit edip, çalınan cep telefonunu iade etmesini istemesi sonucunda şikâyetçiye iade ettiği CD izleme tutanağı da birlikte değerlendirildiğinde sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde yer alan hırsızlık suçunu işlediğinin sabit olmasına rağmen yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR