Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1692 K.2023/1074

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2022 tarihli ve 2022/4719 Esas, 2022/3400 İddianame numaralı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143. ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması ve hak yoksunluklarına hükmedilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2022 tarihli ve 2022/538 Esas, 2022/598 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 142/2-h, 143, 62, 53. ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 15.09.2022 tarihli ve 2022/2393 Esas, 2022/1573 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın hukuka aykırı olduğu, eksik inceleme ile hüküm kurulduğu, lehe hükümlerin uygulanmadığı, eylemin 5237 sayılı Kanun'un 146. maddesine uyduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Suç tarihinde gece saat 22.00 sıralarında sanık ...'ün şikâyetçinin bulunduğu apartmana hırsızlık yapmak amacıyla girdiği, sanığın konutunun bulunduğu kata geldiği, burada şikâyetçiye ait Nike marka ayakkabıyı kapının önünde gördüğü ve bu ayakkabıyı ayağına giyerek olay yerinden ayrıldığı, incelenen görüntü kayıtlarından sanığın binaya girdiği ve binadan koşarak çıktığının görüldüğü, sanığın 04.06.2022 tarihli tutanağa göre kolluk görevlilerince hırsızlık olayından iki hafta sonra yakalandığı ve ayağında bulunan suça konu ayakkabının şikâyetçiye teslim edildiği,

sanığın etkin ve samimi pişmanlık göstererek çalmış olduğu ayakkabıyı teslim etmediği, sanığın alınan savunmasında ihtiyacı olduğu için olay günü ikametin önünden suça konu ayakkabıyı giyip oradan ayrıldığını, başka bir şey almadığını beyan ederek üzerine atılı suçları ikrar ettiği, kolluk görevlilerinin yakalaması sonrasında ayakkabının sanıktan ele geçirilerek şikâyetçiye teslim edildiği, bu nedenle sanık hakkında şartları oluşmadığından etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen TCK'nın 168. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

2. 04.06.2022 tarihli araştırma, görüntü izleme tutanağı ile görgü ve tespit tutanağı dosya içerisinde mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Görüntü izleme tutanağından sanığın teşhis edildiği, sanık da yakalandığında üzerine atılı suçu işlediğini ikrar ettiğinden üzerine atılı suçu işlediği tespit edilmiş, sanık hakkında lehine olarak 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi uygulanarak cezasında indirim yapılmıştır. Diğer lehe hükümlerin uygulanması talebine ilişkin temyiz sebebi yönünden, sanık hakkında hükmedilen netice ceza miktarının 6 yıl 3 ay hapis cezası olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 50. ve 51. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevirme, erteleme ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5. fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasında, sonuç ceza miktarı itibarıyla kanunî engel bulunduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Kullanma hırsızlığı suçunun oluşabilmesi için geçici yararlanma amacıyla alınan ayakkabının kısa bir süre kullanıldıktan sonra sahibine geri verilmesi veya kolaylıkla bulunabileceği bir yere bırakılması, henüz bırakılmamış ise geri verilmek üzere alındığının açıkça anlaşılması ve iade amacının ayakkabı alınırken de mevcut olması gerektiği, dava konusu olayda ise; sanığın evin önünden aldığı ayakkabıları bırakmadığı, bilakis 10-15 gün sonra yakalandığı zaman iade edildiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 146. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR