Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16942 K.2025/4067

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.09.2022 tarihli ve 2021/16829 Esas, 2022/12576 Karar sayılı bozma ilâmından önceki hüküm yalnız sanık tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 10 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın kazanılmış hakkı gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,