Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17442 K.2023/3738

A. Sanık ...'ın Temyiz İsteği Yönünden

Sanığın, SEGBİS vasıtasıyla yüzüne karşı verilen 14.06.2016 tarihli kararı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 28.07.2016 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın süresinde olmayan temyiz isteğinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.05.2013 tarihli ve 2010/160 Esas, 2013/225 Karar sayılı dosyası ile ilgili yargılama sonucunda bulunulan suç duyurusu üzerine, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2013 tarihli ve 2013/35278 Esas No'lu iddianamesi ile sanıklar hakkında şikâyetçiye ait ikamete rızaya aykırı olarak gece vakti girmek şeklindeki eylemleri nedeniyle konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 45. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2013/351 Esas, 2016/287 Karar sayılı kararı ile sanıkların konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi; sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/4. maddesi uyarınca belirlenen cezaların aynı Kanun'un 119/1-c. maddesi gereğince artırılması gerektiğinin gözetilmediğine ve re'sen dikkate alınacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk derece mahkemesince; sanıkların olay günü gece vakti şikâyetçilerin evine girmek suretiyle atılı konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu birden fazla kişi ile işlediklerinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. 2. Şikâyetçinin soruşturma aşamasında alınan beyanı, 12.01.2010 tarihli ekspertiz raporları ve sanıkların inkâr niteliğindeki savunmaları dava dosyası içerisindedir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmış; yerinde görülmeyen diğer temyiz istekleri de reddedilmiştir. Ancak;

1- Hüküm tarihinde farklı yargı çevresinde bulunan Ardahan T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanık ...'e mahkeme huzurunda alınan savunması sırasında duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 14.06.2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Şikâyetçinin, ikametinde gece vakti gördüğü şüpheli şahsın pencereden atladıktan sonra başkasıyla buluştuğunu gördüğüne ilişkin anlatımları ve suça konu ikametin oda penceresi iç kısmından sanıkların parmak izlerinin ele geçmiş olduğuna dair ekspertiz raporları dikkate alındığında; konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanıklara verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c. maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR