Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17487 K.2023/8633

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.05.2023 tarihli ve 2023/41261 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29/03/2022 tarihli ve 2021/10148 esas, 2022/19543930 karar sayılı ilamında yer ..., "Dosyada mevcut suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen Zonguldak Adli Tıp Kurumu’nun 14.11.2013 tarihli raporunda belirtilen hafif derece mental retardasyon hastalığının, 5237 sayılı TCK’nın 32. maddesi ışığında, suç tarihinde işlendiği iddia olunan eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme (irade) yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli derecede azaltacak nitelikte olup olmadığının hususlarında Adli Tıp İhtisas Dairesinden yöntemince aldırılacak raporla saptanarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,...bozulmasına..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2017 tarihli kararının kesinleşmesini müteakip, hükümlünün 29/07/2022 tarihli yargılamanın yenilenmesi talebine dair dilekçesine ek olarak ibraz ettiği Burdur Devlet Hastanesi tarafından tanzim edilen 05/09/2006 tarihli özürlü sağlık kurulu raporunda hükümlünün "zeka testi hafif derece mental retardasyon ile uyumludur." şeklinde tanısı bulunduğunun tespit edildiği ve mahkemesince yapılan yargılama aşamasında da anılan hususun ileri sürülmediğinin anlaşılması karşısında, hüküm tarihinde mahkemesince bilinmeyen ve sonradan ortaya çıkan bu durum nedeniyle,

hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığının veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığının Adli Tıp Kurumunca tespiti lüzumunun bulunması gerektiğinden bahisle, yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilerek bu yönde rapor alındıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE- KARAR

Sanık ...'nün yokluğunda verilen 26.09.2012 tarihli mahkûmiyet kararının sanığın doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi gereğince “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligatın ve bu doğrultuda yapılan 12.10.2012 tarihli tebliğ işlemi bu yönüyle usûlsüz olmakla birlikte, UYAP sistemi üzerinden yapılan kontrolde, sanığın tebliğ işleminin yapıldığı tarihte Burdur Açık Ceza ve İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu anlaşıldığından,

26.09.2012 tarihli asıl kararın usûlüne uygun kesinleşmediği ve sonradan verilen yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin 09.08.2022 tarihli kararın hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu dolayısıyla kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.09.2012 tarihli kararının sanık ...'ye tebliğ edilip, (sanığın cezaevinde olması halinde, cezaevindeki sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263. ve 35. maddelerine göre tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği,