Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17566 K.2024/5526

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verdikleri, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektiren bir durum bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanıkların savunmasının alındığı oturumda zorunlu müdafilerinin bulunması gerektiği gözetilmeden, sanıkların müdafileri bulunmadan savunmalarının alındığı daha sonra sanıklara müdafii atandığı, fakat sanıkların müdafileri huzurunda tekrar savunmaları alınmayarak yargılamaya devam edilerek sanıkların yokluğunda sanıklar müdafilerinin yüzüne karşı hükmün açıklandığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması hukuka aykırı bulunduğundan,