Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18402 K.2023/4547

Sanık hakkında cinsel taciz ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.12.2015 tarihli ve 2015/241 Esas numaralı iddianamesi ile; sanığın cinsel taciz ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 105/1-1. cümle ve 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı, Antalya 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.01.2016 tarihli ve 2015/13 Esas, 2016/29 Karar sayılı kararı ile,

sanığın üzerine atılı cinsel taciz ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e. maddesi uyarınca beraatine karar verildiği, anılan kararın sanık müdafii, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 11.10.2022 tarihli ve 2021/18850 Esas, 2022/13539 Karar sayılı kararıyla, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz istemleri yönünden hükümlerin diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına,

o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yönünden ise, "süre yönünden temyiz isteminin reddine karar verildiği", Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 11.10.2022 tarihli kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.11.2022 gün ve 18-2016/127585 sayılı itirazı ile "temyiz isteminin reddi kararının kaldırılıp, Antalya 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.01.2016 tarihli ve 2015/13 Esas, 2016/29 Karar sayılı kararının bozulmasına karar verilmesi" istemiyle itiraz edildiği,

Yargıtay 6. Ceza Dairesince 15.11.2022 tarihli ve 2022/12316 Esas, 2022/16004 Karar sayılı karar ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.11.2022 tarihli itirazının reddine ve dosyanın itiraz hakkında karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.02.2023 tarihli ve 2022/6-604 Esas, 2023/48 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yukarıda anılan itirazının kabulüne, Yargıtay 6. Ceza Dairesince verilen 11.10.2022 tarihli o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin reddine dair karar ile,

katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemleri uyarınca yaptığı inceleme sonucunda verdiği cinsel taciz ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından bozmaya ilişkin kararının kaldırılmasına karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede.

Oluşa ve dosya kapsamına göre; katılanın olay gecesi sanığın evine girerek kendisi ile zorla cinsel ilişkiye girdiğine yönelik iddialarının, 5237 sayılı Kanun'un 102/2. maddesinde düzenlenen cinsel saldırı suçuna temas ettiği ve iddia olunan suçların işlenip işlenmediğine ilişkin kanıtları tartışma ve değerlendirme görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulduğundan, Başkaca yönleri incelenmeyen Antalya 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.01.2016 tarihli ve 2015/13 Esas, 2016/29 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii,