Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18994 K.2024/15372

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/3204 Esas, 2019/575 Karar sayılı ilamı ile verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 25.04.2022 tarihli ve 2022/1320 Esas, 2022/6200 Karar sayılı ilamı ile "sanığa yüklenen 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak,

5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanması," gerekçesi ile hükümlerin bozulmasına ve karara ilişkin dosyanın yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, bozma üzerine ilk derece mahkemesince sanıklar hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulduğu ve kanun yolu bildiriminde başvuru mercii olarak istinaf mahkemelerinin gösterildiği,

kararın istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarihli ve 2022/3722 Esas, 2022/2096 Karar sayılı ilamı ile incelenerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, ancak 20.02.2019 tarihli ve 7165 sayılı Kanu'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesine göre "Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir." şeklindeki düzenleme karşısında.

Söğüt Asliye Ceza Mahkemesinin bozmaya uyularak verdiği 22.06.2022 tarihli ve 2022/137 Esas, 2022/247 Karar sayılı hükmün Yargıtay denetimine tabii olduğu, bu kapsamda, sanıklar müdafiilerinin 02.07.2022 ve 08.07.2022 tarihli tarihli istinaf başvuru dilekçelerinin, mahkûmiyet hükümlerine yönelik süresinde verilmiş temyiz dilekçeleri olarak kabulü ile, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarihli ve 2022/3722 Esas, 2022/2096 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu kabul edilerek Söğüt Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2022 tarihli ve 2022/137 -247 sayılı hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 18.12.2017 yerine 14.12.2017 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.