Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19780 K.2024/20536

Sanığın 08.05.2019 ve devamında sunduğu dilekçelerindeki anlatımlarından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşıldığı ve eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek; sanığın yokluğunda verilen 08.01.2015 tarihli hükmün, ilk olarak MERNİS adresine, ardından 06.05.2015 tarihli savunmasında bildirdiği en son bilinen adresine tebliğe çıkarıldığı ve tebligatın iade geldiği, hükmün savunmasında bildirdiği adrese tebliğe çıkarılarak iade gelmesi durumunda MERNİS adresine tebliğ edilmesi gerekirken;

yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; öğrenme üzerine yapılan temyiz ve eski hâle getirme isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının, 08.01.2015 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,