Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20011 K.2023/5374

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.02.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın şikâyetçilerin ikametlerine girerek muhtelif eşyalar çaldığı iddiasıyla hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2014 tarihli ve 2013/121 Esas, 2014/417 Karar sayılı kararı ile sanığın şikâyetçilere iş bu temyiz incelemesinin dışında kalan şikâyetçi ...'a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ayrı ayrı 3'... kez mahkûmiyetine karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 12.11.2018 tarihli ve 2016/11900 Esas, 2018/14229 Karar sayılı kararı ile sanığın eylemlerinin zincirleme suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu oluşturduğu ve bu suçtan iddianame düzenlenip dosyalar birleştirilerek karar verilmesi gerektiğinden bahisle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma kararı üzerine Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.02.2019 tarihli ve 2019/3463 Esas No.lu iddianamesi ile sanığın suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1, 43/2-1. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

5.Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2019/24 Esas, 2023/204 Karar sayılı kararı ile sanığın şikâyetçiler ... ve ...'e yönelik suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan 5237 sayılı Kanun'un 165/1, 43/1, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 4.000,00 TL ve 100,00 TL adlî para cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi bahse konu eşyaların suç eşyası olduğunu bilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.18.08.2012 günü şikâyetçi müteveffa ...'in ikametinde meydana gelen hırsızlık eyleminde çalınan cep telefonunun 27.08.2012 günü sanık ...'ın üzerinden ele geçirildiği, sanığın savunmalarında bu telefonu temyiz dışı sanık M.G.'den satın aldığını beyan ettiği, şikâyetçi müteveffa ...'in ikametinde 27.08.2012 tarihinde meydana gelen hırsızlık eyleminde çalınan cep telefonunun temyiz dışı sanık B.K.'nın işyerinden ele geçirildiği, B.K.'nın bahse konu telefonu sanık ...'ın kendisine satmış olduğunu beyan ettiği, böylelikle sanığın üzerine atılı suçu işlediği kabûlüyle mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. 27.08.2012 tarihli Muhafaza Altına Alma ve Yakalama Tutanakları, sanık savunmaları ve şikâyetçi beyanlar dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın şüphe üzerine durdurulduğu sırada üzerinde bulunan 4 adet cep telefonundan birinin şikâyetçi ...'e ait olduğunun tespit edildiği, sanığın alınan ifadesinde cep telefonunu temyiz dışı sanık M.G.'den satın aldığını beyan ettiği, dosya münderecatından sanıkların süregelen bir alım satım ilişkisi olduğunun anlaşıldığı, bu nedenle sanığın bahse konu eşyaların suç eşyası olduğunu bilmediğine dair temyiz nedeninin yerinde olmadığı değerlendirilmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.Ancak;

3. Lehe bozma sonrası yapılan yargılama ve uzlaştırma giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi ve iştirak hâlinde her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranın belirlenerek tahsiline karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2019/24 Esas, 2023/204 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkarılması ve yerine "Bozma kararı öncesi, ilk kararda belirtilen yargılama giderlerinin her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranda tahsiline,