Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20036 K.2023/5726

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, sanık müdafiinin temyiz isteğinin beraat eden sanık yönünden vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin olduğu, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanık hakkında Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2016/31 Esas, 2016/174 Karar sayılı Kararı ile hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet kararları verildiği, hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 22.12.2022 tarihli ve 2022/504 Esas, 2022/17935 Karar sayılı ilâmı ile onanmasına karar verilirken konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün eksik araştırma yapıldığı gerekçesiyle bozulması üzerine mahkemece beraat kararı verildiği anlaşılmakla.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2013 tarihli ve 2011/5-137 Esas, 2013/58 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere aynı davada yargılandığı bir suçtan beraat eden, diğer suçtan ise mahkum olan sanık hakkında, müdafi tarafından sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesi mümkün olmadığından beraat hükmü nedeniyle vekalet ücretine hükmedilmemesinde kanuna aykırılık görülmemiştir.

II. KARAR