Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20954 K.2024/1515

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/60896 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-Sanık hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 08/06/2016 tarihli ve 2016/88149 soruşturma, 2016/25291 esas, 2016/21402 sayılı iddianamesiyle bina içinde muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama sonunda, Ankara 39. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın eylemini, olay tarihinde müştekinin iş yerinde tezgahın arkasına geçmesinden yararlanarak cep telefonunu masanın üzerinden alması şeklinde gerçekleştirdiği gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmiş ise de,

benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 10/05/2018 tarihli ve 2018/2788 esas, 2018/7060 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere sanığın eyleminin herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğunun gözetilmemesinde,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun, 02/12/2016 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile uzlaştırma kapsamına alınması nedeniyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun “Uzlaşma” başlıklı 254. maddesi hükümlerinin öncelikle uygulanması suretiyle kovuşturma dosyasının,

uzlaştırma işlemlerinin 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde, isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE-KARAR

Tebliğ tarihinde Sincan 2 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanık ...'a 30.03.2017 tarihinde gerekçeli kararın tebliğ edildiği; cezaevinde bulunan sanığa yokluğunda verilen gerekçeli karar tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriğinin okunup anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu, ancak cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen tebellüğ belgesi içeriğine göre, gerekçeli kararın sanığa yalnızca tebliğ edilmesi ile yetinildiği,

bu işlemin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 35/3. maddesinde öngörülen usûle uygun olmaması nedeniyle hükümlerin usûlüne uygun kesinleşmediği belirlenmekle; kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Ankara 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.03.2017 tarihli kararının sanık ...'a tebliğ edilip, (sanığın cezaevinde olması halinde, cezaevindeki sanığa 5271 sayılı Kanun’un 263. ve 35. maddelerine göre tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği,