Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21496 K.2023/6460

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan Mahkemenin 23.03.2023 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olması sebebiyle ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Her ne kadar sanığın, yokluğunda verilen 22.11.2004 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde "Yargıtay yolu açık olmak üzere verilen karar ... açıkça okunup usulen anlatıldı." şeklinde 5271 sayılı Kanun'un 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru süresi ve bu sürenin başlangıcı eksik olarak gösterilmiş ise de sanığın ilk olarak 26.09.2005 tarihli dilekçe ile herhangi bir temyiz isteminde bulunmadan mahsup talebinde bulunduğu,

yine 03.10.2005 tarihli dilekçe ile lehe yasadan faydalanmak istediğini belirtir dilekçe sunduğu dolayısıyla yokluğunda verilen karardan en geç bu tarihlerde haberdar olan sanığın, kararı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık müdafiinin süresinde olmayan temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hale getirme isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.