Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23422 K.2024/5702

Başsavcılığının 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86793 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarının 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık olağan zamanaşımı süresine tabi olduğu, sanık hakkında 14/11/2013 tarihinde verilen mahkumiyet kararının zamanaşımı süresini kesen son işlem olması sebebiyle yeniden işlemeye başlayan zamanaşımı süresinin, hükmün verildiği 20/01/2022 tarihine kadar dolduğu gözetilmeden, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanığın mahkûmiyetine dair yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE - KARAR Dosya kapsamına göre, sanık ...'nun yokluğunda verilen İstanbul Anadolu 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2022 tarihli kararının sanığın yargılamada beyan ettiği adresine tebliğe çıkarıldığı, tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine, bu kez daha önce usûlüne uygun tebligat işlemi icra olunmayan aynı adrese, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine aykırı şekilde tebliğ edildiği anlaşılmakla, tebligatın usûle uygun olmaması nedeniyle yapılan tebliğ işleminin usûlsüz olduğu ve bu nedenle kararın kesinleşmediği belirlenmekle;

kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, İstanbul Anadolu 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2022 tarihli kararının sanığa usûlüne uygun olarak (sanığın cezaevinde olması halinde, cezaevindeki sanığa 5271 sayılı Kanun’un 263. maddesine göre tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilmesi ile kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup,