Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29655 K.2024/2650

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

katılan vekilinin suçta kullanılan aracın 2011/274 Esas sayılı dosyada ruhsat sahibine iadesine karar verilmiş olması nedeniyle bu hususta karar verilmesine yer olmadığı kararına dair temyiz isteği yönünden temyize tabi bir hükmün bulunmaması nedeniyle katılan vekilinin müsadere talebi dışındaki sair yönlere dair temyiz talebinin incelenmesinin gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143. maddesi suç tarihi itibarıyla “Hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar artırılır.” şeklinde iken, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 63. maddesiyle 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinde yer alan “Üçte birine kadar” ibaresinin “Yarı oranında” biçiminde değiştirildiği, suç tarihi itibarıyla aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca sanığın cezasından üçte birine kadar artırım yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde yarı oranında artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,