Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3272 K.2024/6979

Dosya incelenerek gereği düşünüldü. Hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verilen sanığın 30.10.2019 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 05.11.2019 tarihli, 2014/864 Esas, 2015/1111 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Temyize gelmeyen sanığın yokluğunda verilen hükmün, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre, öncelikle sanığın yakalama üzerine 26.10.2015 tarihinde alınan savunmasında bildirdiği son bilinen adresine (bilinen adresi aynı zamanda MERNİS adresi olsa dahi MERNİS şerhi yazılmaksızın) tebliğe çıkartılması,

ancak bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi (MERNİS), bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın bu adrese (MERNİS şerhi ile) yapılması gerektiği gözetilmeden, yokluğunda verilen hükmün savunması sırasında bildirdiği adres son bilinen adresi kabul edilerek doğrudan, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılan karar tebliği işleminin geçersiz olduğu anlaşılmış ise de;