Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3714 K.2024/15907

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi'nin 23.02.2021 tarihli ve 2020/5675 Esas, 2021/3001 Karar sayılı kararıyla "onanmasına” karar verilmesiyle kesinleştiği halde, hükümlerin kesinleştiği gözardı edilerek bozma sonrası yargılama sonucu sanık hakkında aynı suçlardan hüküm kurulması sebebiyle konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin "yok hükmünde" olduğu belirlenerek, hırsızlık suçu yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde sonuç ceza olarak kazanılmış hak korunarak 6 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında aleyhe temyiz olmadığından bahisle bozma öncesi kazanılmış hakkı korunarak sonuç olarak sanığın 6 ay hapis cezası ile cezalandırılıp, 6 ay hapis cezasının adli para cezaya çevrilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.