Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4563 K.2023/2607

Yokluğunda verilen kararların sanığın bilinen son adresine tebliğe çıkarılmadan, doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre 22.10.2015 tarihinde tebliğ edildiği, öğrenme üzerine sanığın kararı 17.11.2015 tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği, Mahkemenin 24.11.2015 tarihli ek kararı ile "sanığın temyiz isteminin reddine karar verdiği" ve bu ek kararı sanığın bilinen son adresi olan “... Mahallesi, ...

Caddesi, No:76, İç Kapı No:2, Edremit/...” adresine usulüne uygun olarak tebliğ ettiği; ancak sanığın 24.11.2015 tarihli ek kararı temyiz etmediği, akabinde sanığın 11.04.2016 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu Mahkemenin 21.04.2016 tarihli ek kararı ile sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine karar verdiği, yine sanığın 21.03.2022 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu Mahkemenin 25.05.2022 tarihli ek kararı ile sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine karar verdiği,

anlaşılmakla, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan Mahkemenin 21.04.2016 ve 25.05.2022 tarihli ek kararlarının hukuki değerden yoksun olması sebebiyle anılan 21.04.2016 ve 25.05.2022 tarihli ek kararlar kaldırılarak yapılan ön incelemede;