Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7781 K.2025/4100

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre sanığın şikâyetçinin banka hesabından 2.270,00 TL parayı kendi hesabına havale ettiğinden bahisle dava açıldığı, sanığın istikrarlı savunmalarında atılı suçu işlemediğini, maddi durumunun çok iyi olduğunu, şirketin giderlerinin karşılanacağı hesap kartının bir süredir kayıp olduğunu ancak içinde para olmadığı için de şikâyetçi olmadığını savunduğu,

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 28.10.2013 tarihli ve 2012/19734 Esas, 2013/30445 Karar sayılı bozma kararı üzerine Vakıfbank'ın 04.12.2014 tarihli cevabi yazısında para çekme işlemlerine ilişkin ATM görüntülerine ve POS harcama işlemlerine ilişkin slip asıllarına ulaşılamadığının belirtildiği anlaşılmakla; sanığın savunmasının aksine yüklenen suçtan mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine, yazılı biçimde mahkûmiyetine karar verilmesi,