Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/866 K.2023/3489

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 04.06.2020 tarihli ve 2019/334 Esas, 2020/1054 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

İstanbul 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2018 tarih 2018/66 Esas ve 2018/747 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 04.06.2020 tarihli ve 2019/334 Esas, 2020/1054 Karar sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verildiği, söz konusu kararın sanık müdafiine elektronik olarak 23.06.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği,

sanık veya müdafii tarafından yasal süresi içerisinde temyiz yoluna başvurulmaması nedeniyle kararın 09.07.2020 tarihinde kesinleştiği, kararın kesinleşmesinden sonra sanığın 15.10.2021 tarihli dilekçesi ile istinaf kararına karşı temyiz kanun yolu süresinin kaçırılması nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 42/1 maddesi gereğince eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunulması üzerine dosyanın eski hale getirme talebinin değerlendirilmesi için temyiz merciine gönderildiği belirlenerek yapılan incelemede;

15.06.1949 tarihli, 1948/4 Esas - 1949/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme kararında “tevhidi içtihat kararlarına dayanılarak daha önce müstekar bir surette tatbik olunan içtihatlar dairesinde muhkem kaziye teşkil etmiş olan kararlar hakkında karar tahsisi yoluna gidilemeyeceği” şeklinde yer alan hüküm uyarınca içtihat değişikliklerinin kesinleşmiş kararlarda geriye yürümeyeceği nazara alındığında, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 04.06.2020 tarihli kararınının Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli kararından önce verilmiş olması nedeniyle, sanığın temyiz ve eski hale getirme talebinin süresinde olduğuna dair Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.