Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11005 K.2024/18174

lığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.07.2024 tarihli ve KYB-2024/62434 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği nazara alınarak yapılan incelemede.

Sanık hakkında tek eylemle neden olduğu hem mala zarar verme hem de kasten yaralama suçundan hüküm kurulmuş ise de. Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 26/09/2011 tarihli ve 2009/16497 esas, 2011/27230 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere “Sanığın mağdurun gözüne yumruk vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına ve gözlüğünün kırılmasına sebebiyet verdiği olayda, bir fiil ile kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarının oluştuğu, sanığın hukukî durumunun TCK'nın 44. maddesi uyarınca farklı nevi'den fikri içtima hükümleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği” şeklindeki açıklamalar karşısında, somut olayda gözlük takılı olan katılan ...'in gözüne yumruk atması şeklinde gerçekleşen sanığın eyleminin tek fiil olduğu ve bu suretle,

tek olan eylem sonucunda hem katılana karşı mala zarar verme suçunun, hem de kasten yaralama suçunun meydana geldiği sabit olup bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 44. maddesi uygulanarak, mala zarar verme suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Oluşa ve dosya içeriğine göre; katılan ... ile sanık ... arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, suç tarihinde katılanın ... ... plaka sayılı aracı ile seyir hâlinde iken, yolda yaya olarak bulunan sanığın yanından geçtiği esnada, kesin olarak belirlenemeyen bir nedenden dolayı tartışmaya başladıkları, katılan ...'ün araçtan indiği ve aralarında itiş kakış yaşandığı, bu sırada sanığın katılanı yere yatırarak yumruklayarak katılanı basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek ve hayat fonksiyonlarına etkisi orta (2) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaraladığı,

sanığın katılanın yüzüne yumruk attığı sırada katılanın gözlüğünün kırıldığı olayda; sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme ve aynı Kanun’un 86/1. ve 87/3. maddelerinde düzenlenen neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçlarını oluşturduğu, aynı Kanun’un 44. maddesinde düzenlenen fikrî içtima hükümleri gereğince en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı sanık hakkında hüküm verilmesi gerektiği ve buna göre de.

Mahkemenin takdirine göre, yalnızca aynı Kanun’un 86/1. ve 87/3. maddeleri uyarınca daha ağır cezayı içeren neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca mala zarar verme suçundan da hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Menderes 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2022 tarihli ve 2021/705 Esas, 2022/188 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle.