Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11809 K.2025/8860

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I - Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde, Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, II - Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde, Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Dairemizin 05.12.2023 tarihli ve 2021/11576 Esas, 2023/8304 Karar sayılı bozma ilâmı öncesi, 03.05.2016 tarihli kararda sanık ...'nin hırsızlık suçundan bir kez ve sonuç ceza olarak 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında bozma sonrası her bir şikayetçiye yönelik ayrı ayrı hükmedilen 2 yıl 3 ay ve 3 yıl hapis cezalarının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 4 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;