Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/12560 K.2024/21471

Kanun'un 37. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca doğrudan verilen 15.000 TL dahil adli para cezalarından ibâret mahkûmiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında kasten yaralama suçundan dolayı tayin edilen adli para cezasına ilişkin hükmün, cezasının türü ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz nedeninin, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE, II.Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı,

dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 19.06.2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının 31.05.2023 tarihinde kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 17.02.2017 günü yeniden işlemeye başladığı ve yine bozma ilâmından sonra uzlaştırma bürosuna gönderilen dosyada,

ilk uzlaştırma teklifinin yapıldığı 15.01.2024 tarihinden uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin raporun uzlaştırma bürosuna verildiği 23.01.2024 tarihine kadar 5271 sayılı Kanun'un 253/21 ve Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 34. maddeleri uyarınca zamanaşımı süresinin durduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanığın, gündüz vakti katılanın ikâmetine balkon kısmından girmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, (hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile duran 3 yıl 7 ay 28 gün ve uzlaşma sürecindeki 8 günlük süreler çıkartıldığında) zamanaşımını kesen 18.06.2008 tarihli ilk mahkûmiyet kararından, inceleme konusu 04.06.2024 tarihli ikinci mahkûmiyet kararına kadar geçtiği gözetilmeden,